از رویای جهانی تا کابوس ایرانی

به واسطه خریدن آبروی ایرانیها: 

 THANKS MR JI SUNG

به راستی که چه تلخ است قصه نالایقیمان.حالا بیش از پیش پی می بریم که چطور بازیچه دست کوچک و بزرگ شده ایم.حالا که همه دنیا در هیاهوی یک رویا قرار گرفته اند.رویایی که 4 سال یکبار برای ما به کابوسی تلخ تبدیل می شود.تلخ تر از تمام تلخی های عالم.تلخ تر از توهین به شعور مردم.تلخ تر از همه ضعف های موجود.تلخ تر از همه ناکامی هایمان که ما را روز بروز تحقیر کرد و به جایی رساند که بنشینیم و ببنیم کدام قهرمان یک رگ ایرانی در بدن دارد و به واسطه ایرانی بودنش پشت قهرمانی اش قایم شویم و به ریش مردم لبخند که چه عرض کنم قهقهه بزنیم.تلخ تر از این همه شکست پیاپی در عرصه های مختلف.تلخ تر از قصه دردناک المپیک کابوس وار پکن.

حالا باید بنشینیم و ساق های هنرمند بزرگان فوتبال را نظاره گر باشیم به امید روزی که یکبار دیگر گذر مردانی چون ایویچ و برانکو به وطنمان بیفتد و به واسطه زحماتشان آنها را محاکمه کنیم و از ایران فراری دهیم.حالا میفهمیم همین ویچ هایی که مدتی سوهان روحمان بودند چطور در ضعف مطلق امکانات کارهایی کردند که دار و دسته آقایان با هزینه های میلیاردی در انجامش ناتوان ماندند.حالا بخند آقای کفاشیان.حالا کلمنته را اسکورت کن ناصر خان شفق.حالا کشورت را فدای شهرت کن آقای تاج.حالا 10 هفته مانده به پایان لیگ اخراجها و سقوط تیم های خصوصی را پیش بینی کن آقای X. حالا پشت سکوهای سیمانی ورزشگاههای مدرنت (!) که با هزینه های شخصی (!) ساختی پنهان شو آقای علی آبادی و حالا ایران را قدرت اول فوتبال آسیا بدان آقای ...

کاش قصه درد ما به همین جا ختم میشد اما مشکلات ما فراتر از اینهاست.مشکلات ما به روزهای ناخوشیمان نیست.ما در روزهای خوشمان از روزهای بدمان ناخوش تریم.هنوز حوادث جام هجدهم از خاطرمان پاک نشده است که حالا باید حسرت خورد و به نظاره نشست این همه ذوق و شور و شعف جهانیان را.اما کمی هم به خود بیاییم ما لیاقت جهانی شدن نداریم.ما همان هایی هستیم که به خاطر صعود به جام ملتها دور افتخار میزنیم.پس رویای ما حضور در جام ملتهاست و بیش از آن را هم نمی خواهیم.نه لبخند موقت در جام جهانی را میخواهیم و نه اس ام اسهای آنچنانی بعد از بازیها را.نه نامگذاری های آن چنانی اش را می خواهیم(مردان آریایی) و نه لگد زدن به ساکهایش را.ما با صعود به جام ملتها خوشحالیم و عین خیالمان هم نیست که جام جهانی را بدون نام ایران ببنیم.خدا را شکر این همه نماینده در جام جهانی داریم.یک عکاس،محمود یاوری،و از هم مهمتر اینکه حالا کفاشیان هم در آفریقا حاضر است و خود نماینده ای برای ماست.پس دست به دعا برداریم برای آنهایی که مانع از صعود مجددمان و البته آبروریزی مجددمان شدند.پس به واسطه گل بی موقعت متشکریم آقای جی سونگ...