وقتی در تعدد مقصران ، پور مهدی فراموش می شود!
هفته های انتهایی فصل اخیر فوتبال جام آزادگان رو به سپری شدن است و همیاری اراک کماکان نتایج فاجعه باری کسب می کند و حالا کار به جایی رسیده است که به احتمال فراوان از دست دادن امتیاز در دو دیدار دشوار آینده به منزله پایان حضور هشت ساله نمایندگان اراک در لیگ یک خواهد بود و در آن صورت سقوط واژه ایست که خواه یا ناخواه با فوتبال شهرمان عجین خواهد شد.
در هفته های اخیر و بعد از هر دیدار که همیاری در خانه هوادارانش را کفری می کرد و با نتایج ضعیفش خوراکی برای اعتراض آنان به بار می آورد، چه در استادیوم و چه در فضاهای سایبری متهمان زیادی مورد نکوهش ورزش دوستان اراکی قرار می گرفتند که در صدر این لیست بلند بالا همواره مسئولان ورزش استان و علی الخصوص هیئت فوتبال اراک بیش از دیگران از سوی مردم عامل باخت های مکرر نامیده می شدند.کاری به این بحث نداریم که آیا این افراد در نمایش بسیار ضعیف این فصل همیاری مقصر هستند یا خیر ، اما نباید فراموش کرد که با وجود اینکه مدیریت نه چندان مدبرانه ای بر ورزش استان و علی الخصوص رشته فوتبالش حاکم است اما باز هم امکان حضور آبرومندانه تر برای نماینده استان عزیزمان در این فصل لیگ یک فراهم بود.
حواشی پر تعداد اطراف نماینده استان از یکسو ، مشکلات پیش آمده برای این تیم در ابتدای فصل و بحث بی نتیجه انتقال نفت به اراک از جهات دیگر دست در دست هم دادند تا حالا رکوردهای منفی زیادی به دست همیاری مرکزی جابه جا شود.باخت به تیم های تازه واردی چون نفت مسجد سلیمان ، اتکای گرگان ، شهرداری یاسوج ، فولاد نطنز و ... هر کدام به نحوی در این فصل داغ کهنه فوتبال دوستان را،که سالهاست در فراق لیگ برتر می سوزند، تازه تر کرد.شکست های سنگین و تحقیر آمیز،شکستهای خانگی پیاپی،کناره گیری از جام حذفی ، عدم جذب بازیکن مناسب،عدم مدیریت مناسب هزینه ها و خرجهای کلان و اردوهای مفرح با پایین ترین بازده ممکن،تغییرهای پیاپی در عرصه مدیریت و کادر فنی و هزاران هزار مشکل دیگر همه و همه ایرادات وارد بر همیاری در این فصل بودند.
اما گذشته از همه این حرفها ، بازیهای نه چندان دلچسب همیاری بیش از پیش برای هواداران فوتبال در اراک غیر قابل تحمل شده است و می توان یکی از اصلی ترین عوامل این مشکل را کادرفنی این تیم خواند که حداقل در بازیهای خانگی این امر را به اثبات رسانده است که در کوچینگ و بازی خوانی از ضعفی مفرط رنج می برد.
تعویض های ضعیف در مواقع حساس از دیگر نقصهای ناصر پور مهدی بوده و هست.در دیدار با داماش به بازی آوردن محمود ندایی و استفاده از وی در پست
هافبک دفاعی ، در دیدار با فولاد نطنز ، استفاده از ابوالفضل قربانی در
پست دفاع راست و در مسابقه با تربیت یزد بیرون کشیدن حامد بصیری و به بازی
آوردن محمد باقر علیزاده و همچنین تعویض سید علی سلیمانی آن هم در موقعیتی
که تیم در حمله کم تعداد حاضر می شود و نیاز مفرط به برد دارد همه و همه
ما را بیش از پیش متوجه ضعف کادرفنی همیاری می کند.
شاید در هفته های ابتدایی حضور پورمهدی منطقی نبود که ایرادات فنی را به حضور او وابسته بدانیم، اما حالا که هفته ها از حضور وی در راس کادر فنی می گذرد می توان فهمید که همیاری از لحاظ تاکتیکی به قهقرا می رود.پس نباید تمامی مشکلات این تیم را متوجه مسئولان کرد چرا که به شخصه شک ندارم که با حضور یک مربی متوسط و با همین بازیکنان شاید حتی حضور در جمع 4 تیم اول جدول نیز دور از دسترس نبود.
علاوه بر این موارد خریدهای نامناسب نیم فصل که همه و همه با موافقت کامل ناصر پورمهدی صورت گرفت چیزی جز هزینه برای همیاری به بار نیاورد تا حالا به لطف این مرد اصفهانی ، پس از سالها خون دل خوردن تا مدینه فاضله مان (!!) چیزی فاصله نداشته باشیم! به امید معجزه !
